Skip to main content

Pulp Fiction: Klipping


Aðferðir í klippingu kvikmynda gefa okkur færi á að sjá raunveruleikann með öðrum augum. Ákveðnar myndir úr kvikmyndatökunni eru valdar og sameinaðar svo hægt sé að stjórna skynjun áhorfandans á tíma og rými ásamt því að tengja saman atriði kvikmyndarinnar.[1] Í kvikmyndinni Pulp Fiction (1994, Quentin Tarantino) má sjá hvernig notast er við klippingu til að skapa samhengi á milli mynda sem leiðir til að áhorfandinn nær tengingu við persónurnar og skynjar spennandi andrúmsloft.


Dæmi um aðferð í klippingu sem túlkar spennu í atriðinu, má sjá áður en Vincent Vega (John Travolta) bjargar lífi Miu Wallace (Uma Thurman) með adrenalín sprautu (mynd 1). Hér eru gagnskot í mikilli nærmynd og í breytiskerpu einkennandi, en fókusinn fer svo á sprautunálina, m.ö.o. er klippt inni í skotinu til þess að leiða fókusinn að ákveðnum hlut (sprautunálinni). Þaðan er svo klippt til að sýna nærmynd á andlit Miu. Því næst er notað auka hreyfisúm (með aðstoð hjólapalls undir kvikmyndatökuvél) að andliti hennar. Við sjáum aftur sprautuna, og svo er klippt á andlit Lance (Eric Stoltz) eiturlyfjasala. Öll ofangreind skot eru sögð vera tímasett við hrynjanda tónlistar á hljóðrás kvikmyndarinnar (sem reyndar heyrist ekki í ofangreindu atriði). Aðferðin magnar upp spennu atriðisins og við finnum fyrir hvað er í húfi fyrir Vega og Miu.[2]



Mynd 1: Quentin Tarantino, Pulp Fiction, Miramax, Bandaríkin 1994, http://movielistmania.blogspot.com/2011/02/that-was-fuckin-trippy-pulp-fiction.html.

 

 Hámarki spennunnar er náð í lokum kvikmyndarinnar þegar Jules Winnifield (Samuel L. Jackson) fer með orðræðu sína sem vísar í kraftaverkið sem hafði bjargað lífi hans, og að lokum leyfir hann Ringo (Timothy Roth) að ganga út úr veitingastaðnum (mynd 2). Hér sjáum við skotin að mestu í nærmynd, og yfir öxlina, sem heldur spennunni gangandi. Við sjáum Winnifield beina byssunni (að Ringo) frá mörgum sjónarhornum. Áhorfandinn sér byssuhlaupið á móti sér í einu andartaki og gikkinn á móti sér í öðru, en það mætti túlka sem losun Ringos úr þeim aðstæðum sem hann er í. Því næst sjáum við víðara skot þar sem Ringo gengur í burtu á meðan Jules heldur áfram að borða, og nokkrum sekúndum seinna sjáum við Ringo og kærustu hans ganga út úr veitingastaðnum. Þessar aðferðir mynda óslitið samhengi rýmisins og gefa til kynna nálægð persónanna hver við aðra.[3]




Mynd 2: Quentin Tarantino, Pulp Fiction, Miramax, Bandaríkin 1994, https://the-artifice.com/pulp-fiction-tarantino-reactionary-gangster/.






Sally Menke klippari, sem hefur unnið við klippingu í öllum kvikmyndum Tarantinos, nefnir að aðferðir í klippingu sem eru notaðar í kvikmyndum hans, hjálpi að magna upp spennu í hinu hversdagslega. Aðferðirnar búa til þá tálsýn að tíminn sé að renna út. Í ofangreindum atriðum kvikmyndarinnar er hröð klipping einkennandi sem hjálpar að gefa til kynna eitthvað aðkallandi. Áhorfandinn nær að fylgja spennunni sem flæðir í persónunum og spennan helst í gegnum atriðið.[4]




Heimildir


[1] Timothy Corrigan og Patricia White, The Film Experience: An Introduction. (Boston, USA: Bedford/St. Matin´s, 2018), 168.

[2] Justin Morrow, „Watch: If You Turn the Sound Off, ’Pulp Fiction’ is Still Brilliant. Here´s why,“ Vefsíða No Film School, birt þann 29. nóvember 2016, sótt þann 6. október 2019, https://nofilmschool.com/2016/11/pulp-fiction-dialogue-tarantino. 

[3] Sama heimild.

[4] Sally Menke, „’Quentin Tarantino and I clicked’,“ viðtal eftir Jason Solomons, Vefsíða The Observer, birt þann 6. desember 2009, sótt þann 6. október 2019, https://www.theguardian.com/film/2009/dec/06/sally-menke-quentin-tarantino-editing.


 

Labels:

Popular posts from this blog

Pulp Fiction: Túlkun

  Heimildarmyndagerðamaðurinn John Grierson (1898-1972) lýsti heimildarmyndum sem skapandi framsetningu á raunveruleikanum (e. creative treatment of actuality). [1]  Oft er hægt að sjá sameiginleg einkenni í annars vegar heimildarmyndum og hins vegar skáldskap (hvíta tjaldsins). Í skáldskaparmyndinni  Pulp Fiction  (1994, Quentin Tarantino) má sjá hvernig leikstjórinn notar skapandi aðferð til að vísa í raunverulega sögu fyrri tíma og bera saman aðstæður nútímans við fortíðina, og einnig til að túlka aðalpersónur kvikmyndarinnar sem eru að knýja frásögnina áfram. Vincent Vega (John Travolta) og Mia Wallace (Uma Thurman) stíga inn í heim vinsællar menningar sjötta áratugarins þegar þau fara á veitingastaðinn  Jack Rabbit Slim´s  (mynd 1). Þar er starfsfólkið klætt upp sem sögulegar fígúrur þess tíma, eins og Buddy Holly og Marilyn Monroe. Þegar Mia stingur upp á veitingastaðnum, líkir hún Vega við Elvis Presley og segir að „Elvis manni“ myndi líka við þennan...
Read more

Dissected Buddha, 2011

Gonkar Gyatso, Dissected Buddha, 2011, samklipp, límmiðar, pensill á pappír, 280 x 229.9cm, Metropolitan Museum of Art, New York, USA. Flestir myndlistarmenn afmá hnitanet sem þeir nota til mælingar (sem auðveldar myndbygginguna), en athyglisvert er að  Gyatso  heldur því oftast í einhverju formi vegna þess að hann lítur á það sem tákn nútímalegrar framsetningar á leiðandi línum, eins þeim í gullna sniðinu. Ef litið er á verkið frá  búddískri  goðafræði, mætti túlka formin sem eru innan og utan við útlínur  Buddha , sem Mara, táknmið ills anda, tálsýnar og endurfæðingar. Skv. goðsögninni, sendi Mara her sinn til að freista  Buddha  með efnislegum og lostafullum gæðum, en þessi gæði eru einnig tákn ofbeldis. Þegar við rýnum í  fjöldan  af þessum smáu formum, dregur það athygli okkar frá hugtakinu  Buddha .  Gyatso  notar þessa framsetningu til að sýna okkur hvernig við missum sjónar á heildarmyndinni í nútíma neyslusamfélagi þeg...
Read more

Heimildaljósmyndun landslags í listrænum heimi Péturs Thomsen

 Pétur  Thomsen  (f. 1973), ljósmyndari, hefur á undanförnum árum fengið mikið lof hérlendis og erlendis fyrir ljósmyndaseríur sínar, sem fjalla um tilraunir mannsins til að ráðskast með náttúruna, og breyta henni í manngert  umhverfi.[1 ] Hér fjalla ég um eitt helsta verk hans,  Aðflutt landslag , og ber það saman við stefnu í landslagsljósmyndun sem kom á sjónarsviðið í  USA  u.þ.b. 1976, undir nafninu,  New   Topographics  (Hið manngerða  landslag).[2 ] Aðflutt landslag  er verk Péturs í heimildaljósmyndun Kárahnjúkavirkjunar, þar sem hann fór reglulega að mynda, en hann hóf verkefnið árið 2003, og var að mynda til ársins 2007. Myndirnar sína umbreytingu náttúrunnar af mannanna völdum á þessu tímabili, og má sjá hið manngerða landslag taka á sig mynd í mismunandi árstíðum, þar sem hann fór bæði á sumrin og veturna til að mynda, svo hægt sé að sjá breytinguna í landslaginu frá ári til  árs.[3 ] Pétur leggur áhe...
Read more