Aðferðir í klippingu kvikmynda gefa okkur færi á að sjá raunveruleikann með öðrum augum. Ákveðnar myndir úr kvikmyndatökunni eru valdar og sameinaðar svo hægt sé að stjórna skynjun áhorfandans á tíma og rými ásamt því að tengja saman atriði kvikmyndarinnar.[1] Í kvikmyndinni Pulp Fiction (1994, Quentin Tarantino) má sjá hvernig notast er við klippingu til að skapa samhengi á milli mynda sem leiðir til að áhorfandinn nær tengingu við persónurnar og skynjar spennandi andrúmsloft.
Dæmi um aðferð í klippingu sem túlkar spennu í atriðinu, má sjá áður en Vincent Vega (John Travolta) bjargar lífi Miu Wallace (Uma Thurman) með adrenalín sprautu (mynd 1). Hér eru gagnskot í mikilli nærmynd og í breytiskerpu einkennandi, en fókusinn fer svo á sprautunálina, m.ö.o. er klippt inni í skotinu til þess að leiða fókusinn að ákveðnum hlut (sprautunálinni). Þaðan er svo klippt til að sýna nærmynd á andlit Miu. Því næst er notað auka hreyfisúm (með aðstoð hjólapalls undir kvikmyndatökuvél) að andliti hennar. Við sjáum aftur sprautuna, og svo er klippt á andlit Lance (Eric Stoltz) eiturlyfjasala. Öll ofangreind skot eru sögð vera tímasett við hrynjanda tónlistar á hljóðrás kvikmyndarinnar (sem reyndar heyrist ekki í ofangreindu atriði). Aðferðin magnar upp spennu atriðisins og við finnum fyrir hvað er í húfi fyrir Vega og Miu.[2]
Mynd 1: Quentin Tarantino, Pulp Fiction, Miramax, Bandaríkin 1994, http://movielistmania.blogspot.com/2011/02/that-was-fuckin-trippy-pulp-fiction.html.
Hámarki spennunnar er náð í lokum kvikmyndarinnar þegar Jules Winnifield (Samuel L. Jackson) fer með orðræðu sína sem vísar í kraftaverkið sem hafði bjargað lífi hans, og að lokum leyfir hann Ringo (Timothy Roth) að ganga út úr veitingastaðnum (mynd 2). Hér sjáum við skotin að mestu í nærmynd, og yfir öxlina, sem heldur spennunni gangandi. Við sjáum Winnifield beina byssunni (að Ringo) frá mörgum sjónarhornum. Áhorfandinn sér byssuhlaupið á móti sér í einu andartaki og gikkinn á móti sér í öðru, en það mætti túlka sem losun Ringos úr þeim aðstæðum sem hann er í. Því næst sjáum við víðara skot þar sem Ringo gengur í burtu á meðan Jules heldur áfram að borða, og nokkrum sekúndum seinna sjáum við Ringo og kærustu hans ganga út úr veitingastaðnum. Þessar aðferðir mynda óslitið samhengi rýmisins og gefa til kynna nálægð persónanna hver við aðra.[3]
Mynd 2: Quentin Tarantino, Pulp Fiction, Miramax, Bandaríkin 1994, https://the-artifice.com/pulp-fiction-tarantino-reactionary-gangster/.
Sally Menke klippari, sem hefur unnið við klippingu í öllum kvikmyndum Tarantinos, nefnir að aðferðir í klippingu sem eru notaðar í kvikmyndum hans, hjálpi að magna upp spennu í hinu hversdagslega. Aðferðirnar búa til þá tálsýn að tíminn sé að renna út. Í ofangreindum atriðum kvikmyndarinnar er hröð klipping einkennandi sem hjálpar að gefa til kynna eitthvað aðkallandi. Áhorfandinn nær að fylgja spennunni sem flæðir í persónunum og spennan helst í gegnum atriðið.[4]
Heimildir
[1] Timothy Corrigan og Patricia White, The Film Experience: An Introduction. (Boston, USA: Bedford/St. Matin´s, 2018), 168.
[2] Justin Morrow, „Watch: If You Turn the Sound Off, ’Pulp Fiction’ is Still Brilliant. Here´s why,“ Vefsíða No Film School, birt þann 29. nóvember 2016, sótt þann 6. október 2019, https://nofilmschool.com/2016/11/pulp-fiction-dialogue-tarantino.
[3] Sama heimild.
[4] Sally Menke, „’Quentin Tarantino and I clicked’,“ viðtal eftir Jason Solomons, Vefsíða The Observer, birt þann 6. desember 2009, sótt þann 6. október 2019, https://www.theguardian.com/film/2009/dec/06/sally-menke-quentin-tarantino-editing.